a cò mieu

Amb lo retorn del printemps e lo revelh de la natura, tròbi qu'es l'escasença de legir o tornar legir aquel polit tèxt de Max Roqueta sul parpalhon. Es tirat de son Bestiari e vos daissi apreciar sa poësia encantaira.

Lo parpalhon

Despuòi que lo Cèl, maucorat, a defugit la tèrra, se vei pas pus passar d'angèls que van per òrta.
Davant, ne'n n'aviá de pertot. E mai s'aimavan pas gaire de se faire entrevistar.
N'i aviá de tota mena. Aquels que nos gardavan, anuòch coma lo jorn. E que, mai d'un còp per nòstra fauta, ploravan de rescondons.
N'i aviá per gardar òrts e fontetas. Còsta dau sant empeirat o de lenha qu'a fòrça d'espiar au cèl, ne delembravan son prètzfach.
Eran bèls. E joves, eternament. E vestits de sas grandas alas blancas. Qu'i venián a la cavilha. E fasián vergonha a la nèu.
Un bèl còp darrièr, jos lo clar de luna, an pres sa volada. Degun los veirà pas pus. Lo mond n'es demorat moquet.
Mas, suspreses per lo comand davalat de la nivol, nos an pasmens daissat un signe amic. Meravilhós per quau lo vòl entendre.
Coma èran, quand davalèt lo comand, nos an daissat sas mans, sas doas mans, juntas dins la pregària.
Pausadas sus la flor dubèrta ont s'apilavan per pregar, de juntas mans, drech levadas, e plan apegadas, totas doas.
E los rebats totes de sos sòmis, sòmis d'angèls de milanta colors, nos es demorat coma lo signe de tot lo bèl de la tèrra e dau cèl.
E n'avèm fach lo parpalhon. Quand dormís sus la pimpanèla.

Sabètz ara d'ont ven lo parpalhon.